தமிழ்ச் சங்க இலக்கியங்களில் மகாபாரதம் பற்றிய குறிப்புகளும், மகாபாரதத்தில் தமிழ் மன்னர்களைப் பற்றிய குறிப்புக்களும் விரவிக் கிடக்கின்றன.
மகாபாரதப் போரின்போது கௌரவர்களுக்கும் பாண்டவர்களுக்கும் உணவளித்தவர் பெருஞ்சோற்று உதியன் நெடுஞ்சேரலாதன் என்ற தமிழ் மன்னன்.

சேர நாட்டில் மகாபாரதப் போரில் மாண்டவர்களுக்கு அவர் தர்ப்பணம் செய்தார் ( நீத்தார் கடன்) ( தமிழர் வரலாறு, சீனிவாச ஐயங்கார்)

அர்ஜூனனும் சகாதேவனும் தெற்கில் உள்ள தமிழ் ராஜ்ஜியங்களுக்கு யாத்திரை சென்றனர்.

பகவான் கிருஷ்ணர் பாண்டிய மன்னர்களுடன் உறவு இருந்ததற்கு குறிப்புகள் உள்ளன.

பாண்டவ மன்னன், யுதிஷ்டிரனின் ராஜசூய விழாவில் கலந்து கொண்டான் (2:36,43)

சோழ, பாண்டிய மன்னர்கள், மலய ( மலய மாருதம்) மலைகளிலிருந்து மணம் கமழும் சந்தனக் குழம்பு நிரப்பப்பட்ட எண்ணற்ற தங்க ஜாடிகளையும், தர்துராஸ் மலைகளிலிருந்து ( குறிப்பு : கிழக்கு மற்றும் மேற்கு தொடர்ச்சி மலைகளின் நீட்சியாக கன்னியாகுமரியைத் தாண்டி இருந்தது)iஏராளமான சந்தனம், கற்றாழை மரக்கட்டைகளையும், பொன்னால் பதிக்கப்பட்ட பல ரத்தினங்களையும், நேர்த்தியான துணிகளையும் கொண்டு வந்தனர். சிங்களகள் லாபிஸ் லசுலி என்று அழைக்கப்படும் கடலில் பிறந்த சிறந்த ரத்தினங்களையும், முத்துக் குவியல்களையும், யானைகளுக்கு மேல் போர்த்தும் நூற்றுக்கணக்கான உறைகளையும் கொடுத்தனர் (2:51).

உலகின் நான்கில் ஒரு பகுதியை ஆட்சி செய்யும் போஜர்களின் (விதர்பா இராச்சியத்தின்) வலிமைமிக்க அரசனான பீஷ்மகன், பாண்டியர்களையும், கௌசிகர்களையும் வென்றான் (2:14)

ருக்மியை (விதர்ப இராச்சியத்தைச் சேர்ந்த) சந்தித்த கர்ணன், பாண்டியனுடன் போரிட்டு, கராள (கேரளா?), வேணுதாரியின் மகனான நிலனையும்,மன்னனையும், மற்றும் தென்திசையில் வாழும் பிற சிறந்த அரசர்களையும் தனக்கு கப்பம் செலுத்தச் செய்தான் (3:252)

அவந்தி இராச்சியத்தின் அரசன் நிலனை இவ்வாறு தனது ஆளுகையின் கீழ் கொண்டு வந்த பின்னர், மாத்ரியின் வெற்றிகரமான மகன் ( சகாதேவன்) பின்னர் தெற்கு நோக்கி மேலும் சென்றார். அவர் திரிபுராவின் அரசரையும் தனது ஆளுகையின் கீழ் கொண்டு வந்தார்.

அடுத்து, பௌரவ( புரு வம்சம்) இராஜ்ஜியத்திற்கு எதிராகத் தன் படைகளைத் திருப்பிய அவர், அதன் அரசரைத் தோற்கடித்து, அடிமைப்படுத்தினார். மற்றும் இளவரசன், இந்த பிறகு, அக்ரிதி பெரு முயற்சி கொண்டு, சௌராஷ்டிராவின் அரசன் மற்றும் கௌசிகர்களளும் அவரது ஆளுகையின் கீழ்.

நல்லொழுக்கமுள்ள இளவரசன், சௌராஷ்டிர இராஜ்ஜியத்தில் தங்கியிருந்தபோது, போஜகதத்தின் எல்லைக்குள் பீஷ்மகரின் மகனான ருக்மினிடம் ஒரு தூதுவனை அனுப்பினான்.

வாசுதேவ கிருஷ்ணனுடனான தங்கள் உறவை நினைவுகூர்ந்து, பாண்டுவின் மகனின் ஆதிக்கத்தை மகிழ்ச்சியுடன் ஏற்றுக் கொண்ட மன்னன் தன் மகனுடன் சேர்ந்து கொண்டான்.

அவர் மேலும் தெற்கே அணிவகுத்துச் சென்று, , சூர்ப்பராகன், தலகதரகன் மற்றும் தண்டகரன்ஆகியவர்களை வென்றார்.

குரு வம்சத்தின் போர்வீரன் பின்னர் கடற் கரையோரத்தில் வாழ்ந்த மிலேச்ச இனக்குழுவின் எண்ணற்ற அரசர்களையும், நிஷாதர்கள், நரமாமிசம் உண்பவர்கள், கர்ணப்பிரவர்ணர்கள் ஆகியோரையும், காலமுகர்கள் (இருண்ட முகம் ) என்றும், கோல் (சோழர் அல்லது கோல்வா) மலைகள் முழுவதையும் தன் கீழ் கொண்டு வந்தான். மேலும் சுரபி பட்டினம், செப்பு தீவு மற்றும் ராமகா மலைப் பகுதியையும் வென்றார்.

பாண்டுவின் மகன் சஞ்சயந்தி நகரத்தையும், பசந்தர்கள் மற்றும் கரணதகர்களின் நாட்டையும் தனது தூதர்கள் மூலமாக மட்டுமே வென்று, அவர்கள் அனைவரையும் தனக்குக் கப்பம் கட்டச் செய்தான்.

வீரன் தனது அடிமையின் கீழ் கொண்டு வந்து, பௌந்திரர்கள் (பாண்டியர்கள்?) மற்றும் திராவிடர்களிடமிருந்தும், உத்ரகேரர்கள், ஆந்திரர்கள், தாளவாணர்கள், கலிங்கர்கள், உஷ்த்ரகர்ணிகர்கள், மற்றும் அட்டவி நகரம் மற்றும் யவனர்களின் மகிழ்ச்சியான நகரத்திலிருந்தும் கப்பம் வசூலித்தான்.

மேலும், அவர் கடற்கரைக்கு வந்து, பின்னர் புலஸ்தியனின் பேரனும் இலங்கையின் ஆட்சியாளருமான புகழ்பெற்ற விபீஷணனிடம் பெரும் உறுதியுடன் தூதர்களை அனுப்பினார் (2:30).

வாசுதேவ கிருஷ்ணர் பாண்டிய மன்னனின் மார்பில் அடித்துக் கொன்று, போரில் கலிங்கத்தை வெல்லப் சென்றார்(5:48). (7:11) இன சோழர்களும் பாண்டியர்களும் கிருஷ்ணரால் தோற்கடிக்கப்பட்டதாக குறிப்பிடப்படுகிறது.

பாண்டியர்களின் அரசனான வலிமைமிக்க சாரங்கத்வஜர்( மதுரை மீனாட்சியின் தந்தை), வெள்ளைக் குதிரைகளை உடையவன், லபிஸ் லசுலியின் கற்களால் ஆன கவசங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட கவசங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருக்கிறான்.

அவரது நாட்டின் மீது படையெடுத்து வந்த கிருஷ்ணனால், சாரங்கத்வஜனின் தந்தை போரில் கொல்லப்பட்டார். பீஷ்மர், துரோணர், பல ராமர், கிருபர் ஆகியோரிடமிருந்து ஆயுதங்களைப் பெற்ற இளவரசர் சாரங்கத்வாஜர் ஆயுதங்களில் ருக்மி, கர்ணன், அர்ஜுனன், அச்யுதன் ஆகியோருக்குச் சமமானவரானார்.

பின்னர் அவர்( சாரஙங்கத்வஜர் )துவாரகை நகரத்தை அழித்து முழு உலகையும் அடிமைப்படுத்த விரும்பினார்.

எனினும், ஞானமுள்ள நண்பர்கள், அவருக்கு நன்மை செய்ய வேண்டும் என்ற விருப்பத்திலிருந்து, அந்தப் போக்கிற்கு எதிராக அவருக்கு ஆலோசனை சொன்னார்கள்.

பழிவாங்கும் எண்ணங்கள் அனைத்தையும் துறந்துவிட்டு, அவர் இப்போது தனது சொந்த ஆட்சிப் பகுதிகளை ஆட்சி செய்கிறார். அத்ருசா மலரின் சாயலாக இருந்த குதிரைகள், குருக்ஷேத்திரப் போரில் துரோணரை எதிர்த்த பாண்டியர்களின் அரசனான சாரங்கத்வாஜர், இலட்சத்து நாற்பதாயிரம் தேர் வீரர்களைக் கொண்டிருந்தன.(7:23).

மகாபாரத இதிகாசத்தின்படி குருக்ஷேத்திரப் போரில் பங்கேற்ற திறமைமிக்க போர்வீரர்கள் பாண்டியர்கள் ஆவர்.

மகாபாரத காவியம் மற்றும் இராமாயணம் ஆகிய இரண்டிலும் அவை குறிப்பிடப்பட்டுள்ளன.

சாரங்கத்வாஜர் (மாற்றாக மலயத்வாஜர்) என்ற பாண்டிய அரசன் குருக்ஷேத்திரப் போரில் பங்கேற்று, பாண்டவர்களுக்கு ஆதரவாக இருந்ததாகக் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது.

பாண்டியர்களுக்கு வட இந்திய பாண்டவர்களுடன் ஏதேனும் பழங்குடித் தொடர்பு இருந்ததா என்பது தெளிவாகத் தெரியவில்லை.

இந்த இராச்சியம் இந்தியாவின் தற்காலத் தமிழ்நாடு மாநிலத்தின் தென்பகுதியில், காவேரி ஆற்றின் தெற்கே இருந்தது.

அவர்களின் தலைநகரம் வைகை ஆற்றங்கரையில் உள்ள மதுரா ஆகும்.

மதுரா என்ற பெயர் வட இந்தியாவின் மதுராவை ஒத்திருக்கிறது, இது மதுராவை ஒரு காலத்தில் ஆட்சி செய்த யாதவர்களுடன் ஒரு தொடர்பைக் குறிக்கிறது.

பாண்டியர்கள், சோழர்கள், கேரளர்கள் ஆகியோரும் சமஸ்ககிருத இலக்கியங்களில் (இராமாயணம், மகாபாரதம், புராணங்கள், வேதங்கள்) குறிப்பிடப்பட்டுள்ளன.

தமிழர்களின் நிலங்கள், குறிப்பாகப் பாண்டியர்களின் நிலங்கள் பற்றிய விளக்கங்களைப் பார்க்கும்போது, இந்த நிலப்பரப்பு லெமூரியா கண்டத்தில் மூழ்கியிருந்தது என்ற முடிவுக்கு வர முடிகிறது.

எனது பதிவுகளைப் படியுங்கள்”மில்லியன் ஆண்டுகள் பழமைவாய்ந்த தமிழ் மேற்கோள்கள் வேதங்கள் மற்றும் அவர்கள் ராமாயண மகாபாரதத்தில் தமிழர்களின் தாயகமான லெமூரியா, லெமூரியாவை மேற்கோள் காட்டுகிறார்கள்.

எனது ஆங்கிலப் பதிவு